Een onvergetelijk deel van onze reis 

Instagram: audreyeloy_thisishowweroll www.thisishowweroll.nl

Het is een bloedhete dag en we gaan berg op en af. In Osmaneli ziet een man ons letterlijk de berg op ploeteren. Hij biedt ons çay aan en opent zonder aarzelen het hek van een textielfabriek. Zijn collega’s komen erbij zitten, vullen ons water aan en we zijn het gesprek van de dag. Weliswaar met de hulp van Google Translate, want Engels spreken de meesten mensen niet. We kunnen niet vertrekken voordat ze foto’s hebben genomen en ons nog een kilo perziken mee hebben gegeven. Twee huizen verder worden we opnieuw van de straat geplukt om thee te drinken… Diezelfde dag stoppen we in een klein dorpje, Vezirhan, om op zoek te gaan naar eten en een slaapplek. Het enige hotel in het dorp lijkt de Coronacrisis niet overleefd te hebben. We kijken een beetje om ons heen en zoeken naar het huis van het dorpshoofd (Muhtar). In Turkije weet de Muhtar vaak waar je terecht kunt. Binnen 2 tellen komen er mensen op ons af. De eerste probeert in het Turks te communiceren en belt direct naar het dorpshoofd. De tweede man heet Serkan en spreekt een beetje Engels gezien zijn vrouw lerares Engels is. Hij vraagt direct of we honger hebben en/of we meegaan naar zijn huis om te eten. Blijven slapen is ook geen probleem. Het blijkt een dorp waar iedereen elkaar kent. Serkan is met zijn vrouw en zoontje op vakantie bij zijn ouders. Zodra we de poort openen worden we geacht te gaan zitten en komt het ene gerecht na het andere op tafel. We worden helemaal volgestopt waarmee Serkan wil aangeven dat ze anderen graag verwelkomen. “We zijn allemaal God’s kinderen”, geeft hij aan. Op het erf staat nog een huis, waar de familie vroeger woonde en we vannacht mogen slapen. Maar eerst gaan we met de hele familie naar de moestuin van de ouders om deze op traditionele manier te bewateren door grachtjes te graven. Terug op het erf nemen we een douche en wordt er op traditionele wijze çay gemaakt waarbij Serkan graag over de Turkse geschiedenis vertelt.

De volgende ochtend gaan we na het ontbijt nog op de foto en vervolgen onze weg bergop. We krijgen steun van elke chauffeur die toetert om ons te motiveren. Er zijn hier veel zand- en steengroeves dus het is een stoffige tocht. Na bijna 10 kilometer omhoog kruipen we bij een tankstation in de schaduw! Eloy’s zitvlak laat een afdruk achter op de houten bank, het zweet kruipt overal. We krijgen thee en nog meer thee en de pompbediende vertelt vol trots aan zijn klanten over zijn Nederlandse gasten. Vervolgens krijgen we van een boer zelfgeplukte moerbeien en kersen toegestopt. Hoewel ze heel lekker zijn en we het goed kunnen gebruiken, is het ook lastig vervoeren. Door gehobbel op de fiets verandert fruit in grote hoeveelheden meestal in een geprakte bende! Toch krijgen we dit meestal niet uitgelegd aan de mensen en krijgen we er nog een zak extra bij. In het naastgelegen gehucht komt het halve dorp bij ons zitten met çay en koekjes. Na wat Google Translate komt er een Engelssprekende professor bij en het gesprek gaat alle kanten op. We horen nieuwe dingen: Nederlanders die eekhoorns zouden eten (in ieder geval 100 jaar terug), heroïne zou legaal zijn in Nederland, etc. Aan de andere kant horen wij enkel nieuws over Erdoğan en weten we inmiddels gelukkig wat Turkije allemaal te bieden heeft. De vragen die wij in deze volgorde in bijna elk gesprek krijgen zijn: ‘Çay?’, ‘Where are you from?’, ‘Job?’, ‘Married?’, ‘Turkey good?’, ‘Yemek?!’. Dat laatste betekent ‘Eten?’. Hier leren we pas wat echte gastvrijheid betekent. 

www.thisishowweroll.nl Audrey en Eloy op de Sufi Trail

Read the English story on the Sufi Trail on Audrey and Eloy’s website